श्रुति संवेग, नेपालगञ्ज पोष्ट : कहिलेकाहीँ जीवनमा केही मानिसहरू आउँछन्, केही समयका लागि मुस्कान दिन्छन्, केही सपना देखाउँछन्, र अन्त्यमा केही अनुत्तरित प्रश्नहरू छोडेर टाढा जान्छन्।

Advertisement 1

२०७८ चैत १८ गते… त्यो दिन मेरो जीवनमा एउटा यस्तो पात्र प्रवेश गर्दै थियो, जसलाई त्यतिबेला मैले चिनेको पनि थिइनँ। नेपालगञ्जको होटल स्नेहमा एउटा कार्यक्रम चलिरहेको थियो। भीडमा धेरै अनुहार थिए, तर तीमध्ये एउटा अनुहारले मेरो ध्यान तानेको थियो। बोल्ने साहस थिएन, परिचय थिएन, कुनै सम्बन्ध थिएन। केवल एउटा नजर थियो, जुन मनको कुनै कुनामा गएर बसेको थियो।

Advertisement 2

कार्यक्रम सकियो। सबै आ-आफ्नो बाटो लागे। मैले पनि सोचेँ, त्यो भेट त्यहीँ सकियो। तर केही भेटहरू त्यहीँ सकिँदा रहेनछन्।

Advertisement 3

फेसबुकमा त्यही कार्यक्रमका तस्बिरहरू हेर्दै गर्दा फेरि उनको तस्बिर देखेँ। थाहा छैन त्यो क्षणमा मनले के सोच्यो, तर हातले उनको नाम खोज्यो। अकाउन्ट भेटियो। फ्रेन्ड रिक्वेस्ट पठाएँ।

केही हप्तापछि मोबाइलको स्क्रिनमा एउटा सानो नोटिफिकेसन आयो,

“Sani accepted your friend request.”

सायद अरू कसैका लागि त्यो सामान्य नोटिफिकेसन थियो होला।तर मेरो लागि त्यही एउटा नोटिफिकेसनले एउटा नयाँ कथा सुरु गरेको थियो।

सामान्य कुराकानीबाट सुरु भएको सम्बन्ध विस्तारै भावनामा बदलियो। मैले मनको कुरा भनेँ। उनले केही समय मागिन्। अनि एकदिन उनले मेरो प्रस्ताव स्वीकार गरिन्।

त्यसपछि हामीबीच केवल कुराकानी भएन, बिस्तारै एउटा संसार बन्यो। बिहान उनको “Good Morning” ले दिन सुरु हुन्थ्यो। राति उनको “Good Night” ले दिनको अन्त्य हुन्थ्यो।

सानो-सानो कुरामा खुशी खोज्न थालेका थियौँ। उनको एउटा मेसेजले मेरो दिन राम्रो बनाउँथ्यो।उनको आवाजले मन हलुका बनाउँथ्यो। र उनको उपस्थितिले सामान्य दिनलाई पनि विशेष बनाइदिन्थ्यो। पछि उनी कामको खोजीमा नेपालगञ्ज आइन्। पहिलो भेट… अझै पनि सम्झनामा उस्तै ताजा छ।

रातको करिब ८:३० बजे बिपी चोक। दुवै एक-अर्कालाई भेट्न आतुर थियौँ, तर भेटेपछि बोल्ने शब्द नै हराएजस्तो भयो। उनी लजाइरहेकी थिइन्, म पनि के बोलूँ भनेर अलमलमा थिएँ। तर कहिलेकाहीँ शब्दभन्दा मौनता नै धेरै बोल्दोरहेछ। त्यो रात धेरै लामो थिएन। तर मेरो सम्झनामा त्यो रात आज पनि निकै लामो छ।

त्यसपछि भेटहरू बढ्दै गए। बागेश्वरी मन्दिर वरिपरिका बाटाहरू, बजारका गल्लीहरू, सँगै बिताएका साना-साना क्षणहरू… ती सबै आज सम्झिँदा लाग्छ, जीवनको सबैभन्दा सुन्दर समय सायद त्यही थियो।

हामीले भविष्यका ठूला सपनाहरू नदेखाए पनि, सानो संसार भने बनाएका थियौँ। तर जीवनले सबै कथा आफूले चाहेजस्तो लेख्दोरहेनछ। एकदिन उनको व्यवहार बदलिन थाल्यो। पहिले आउने “Good Morning” ढिलो हुन थाल्यो। घण्टौँ हुने कुराकानी छोटिन थाल्यो। पहिले महसुस हुने अपनत्व विस्तारै अपरिचितपनमा बदलिन थाल्यो।

मैले कारण खोजेँ। प्रश्न गरेँ। सम्झिन खोजेँ। तर उत्तर आएन। अन्ततः एकदिन उनले भनिन्, “म घर जाँदैछु। केही दिन फोन र मेसेज नगर्नुहोला।”

मैले उनको निर्णयलाई सम्मान गरेँ। सायद केही दिनपछि सबै ठीक होला भन्ने आशा पनि थियो।तर केही दिनपछि थाहा भयो, केही सम्बन्धहरू समयले होइन, मौनताले समाप्त गर्दा रहेछन्।

फेसबुकमा म ब्लक भएँ। कुराकानी बन्द भयो। सम्पर्कका बाटाहरू बन्द भए। तर एउटा कुरा बन्द भएन…सम्झना।

आज पनि कहिलेकाहीँ पुराना दिन सम्झिँदा लाग्छ, त्यो सम्बन्ध गलत थियो कि समय गलत थियो? उनी गलत थिइन् कि म धेरै अपेक्षा गर्ने थिएँ? वा सायद हामी दुवै ठीक थियौँ, तर हाम्रो समय ठीक थिएन।

मसँग आज पनि ती दिनका केही सम्झनाहरू छन्। केही शब्दहरू छन्।  केही ठाउँहरू छन्। केही साँझहरू छन्। र एउटा यस्तो मान्छेको सम्झना छ, जसले मेरो जीवनमा केही समयका लागि आएर धेरै कुरा सिकाएर गइन्।

उनले मलाई प्रेम गर्न सिकाइन्। प्रतीक्षा गर्न सिकाइन्। कसैको उपस्थितिको मूल्य बुझाइन्। र अन्ततः… अनुपस्थितिको पीडा पनि बुझाइन्।

सायद हरेक सम्बन्ध विवाहसम्म पुग्नका लागि हुँदैन। केही सम्बन्धहरू हामीलाई आफूभित्रको भावनासँग परिचित गराउन आउँछन्।

केही मानिसहरू जीवनभर साथ दिन आउँदैनन्, केवल जीवनको एउटा अध्याय सुन्दर बनाउन आउँछन्। उनी पनि मेरो जीवनको त्यस्तै एउटा अध्याय थिइन्।

अध्याय सकियो। कथा रोकियो। सम्बन्ध टुट्यो। तर त्यो कथा पढ्दा मनमा आउने भावना अझै बाँकी छ।

कहिलेकाहीँ म आफैँलाई सोध्छु, “यदि त्यो दिन होटल स्नेहमा मैले उनलाई नदेखेको भए के हुन्थ्यो?” “यदि फेसबुकमा त्यो तस्बिर नदेखेको भए?” “यदि फ्रेन्ड रिक्वेस्ट पठाएको थिइनँ भने?” “यदि त्यो रात बिपी चोकमा भेट नभएको भए?”

सायद केही पनि हुने थिएन। तर भयो। र जे भयो, त्यो मेरो जीवनको एउटा सुन्दर, अधुरो र अविस्मरणीय हिस्सा बनेर रह्यो। अब उनी आफ्नो संसारमा होलिन्। म आफ्नो संसारमा छु। समयले धेरै कुरा बदलिसकेको छ। तर केही सम्झनाहरू समयसँगै पुराना हुँदैनन्।

आज पनि बिपी चोकको बाटो भएर हिँड्दा, बागेश्वरी मन्दिर वरिपरि पुग्दा, वा कुनै पुरानो “Good Morning” सम्झिँदा मनको कुनै कुनाबाट एउटा आवाज आउँछ…

“कुनै समय, यहाँ एउटा कथा सुरु भएको थियो।” त्यो कथा अधुरो रह्यो, तर सायद हरेक अधुरो कथा असफल हुँदैन। केही कथाहरूको सुन्दरता नै यही हो, ती पूरा हुँदैनन्।

किनकि पूरा भएका कथाहरू सम्झनामा मात्र रहन्छन्, तर अधुरा कथाहरू… मनभित्र बाँचिरहन्छन्। र उनी? उनी मेरो जीवनको त्यो अधुरो अध्याय हुन्, जसलाई म फेरि खोल्न चाहन्नँ, तर पूर्ण रूपमा बन्द गर्न पनि सक्दिनँ। किनकि केही मानिसहरूलाई हामीले गुमाउँछौँ, तर उनीहरूले दिएका सम्झनाहरूलाई कहिल्यै गुमाउन सक्दैनौँ।

लेखक : सन्देश भुसाल